کد خبر : 383

هفته نامه "شهر امید" در نوزدهمین شماره خود نوشت:

فیل نایت تاکنون صدها میلیون دلار به دانشگاه‌ها و مدارس ایالات‌متحده اهدا و تلاش کرده شرایط کار در کارخانه‌های تولید کفش نایک رابهبود بخشد.

فیلیپ همپسون فیل نایت در 1938 در اورگان آمریکا متولد شد. از کودکی‌اش چیز زیادی نمی‌دانیم اما در دوران دبیرستان بود که نشان داد خوی رقابت در او بسیار شدید است. ماجرا از این قرار بود: پدرش ویلیام نایت، وکیلی بود که وکالت را رها کرده و روزنامه «اورگان ژورنال» را منتشر می‌کرد. فیل یک تابستان از پدرش خواست که به او شغلی در روزنامه بدهد، اما پدرش نپذیرفت و گفت «بهتر است خودت برای خودت شغلی پیدا کنی.» پس فیل به روزنامه رقیب رفت و در آنجا استخدام شد. او در شیفت شب آن روزنامه مسئول تغییر جدول نتایج ورزشی بود و هر روز صبح 11 کیلومتر راه برگشت به سمت خانه را می‌دوید.

عشق به ورزش و تجارت

فیل نایت پس از آن به دانشگاه اورگان رفت و هم‌زمان خبرنگار ورزشی یک روزنامه محلی شد. در سال 1959 از همین دانشگاه در رشته روزنامه‌نگاری فارغ‌التحصیل شد. او در آن زمان زیر نظر بیل باورمن، مربی دوومیدانی دانشگاه اورگان تمرین ورزشی می‌کرد و در چندین مسابقه مقام آورد. او جزو بهترین شاگردان باورمن بود و دوستی آن دو بعدها نقش مهمی در زندگی هر دویشان بازی کرد.

نایت پس از فارغ‌التحصیلی بلافاصله در ارتش ثبت‌نام و یک سال در آنجا خدمت کرد. بعد از پایان خدمت به دانشکده بازرگانی استنفورد رفت و مدیریت بازرگانی خواند. استنفورد بود که زندگی او را تغییر داد.

خودش در مقاله‌ای در مجله استنفورد نوشت: «در کلاس کسب‌وکارهای کوچک بود که فهمیدم به‌جز ورزش عاشق چیز دیگری هم هستم: متوجه شدم که دوست دارم کسب‌وکار خودم را داشته باشم. خوب یادم است فرانک شلنبرگر استادمان بود. کلاس او زندگی‌ام را تغییر داد. او داشت توضیح می‌داد که به چه کسی کارآفرین می‌گوییم و من حس کردم او فقط دارد این‌ها را برای من توضیح می‌دهد. یادم است که آن لحظه به خودم گفتم: این همان چیزی است که واقعا می‌خواهم انجام بدهم.»

یکی از پروژه‌های تحقیقی که شلنبرگر به کلاسش داد این بود: «یک کسب‌وکار جدید به وجود بیاورید. هدفش را شرح بدهید و برنامه بازاریابی برایش بنویسید؛» این پروژه به مهم‌ترین پروژه زندگی نایت تبدیل شد. نام تحقیق او این بود: «آیا کفش‌های ورزشی ژاپنی می‌تواند آن کاری را با کفش‌های ورزشی آلمانی بکند که دوربین‌های عکاسی ژاپنی با دوربین‌های آلمانی کردند؟» بر اساس این نوشته، نایت می‌خواست به کمک نیروی کار ارزان‌قیمت در ژاپن، کفش‌های باکیفیت تولید کند و در ایالات‌متحده بفروشد. از این نوشته کاملا مشخص بود که نایت برای حضور در بازار کفش‌های ورزشی برنامه دارد. او در 1962 از استنفورد فارغ‌التحصیل شد.

سفر به ژاپن با یک هدف

نایت پس از فارغ‌التحصیلی تصمیم گرفت به آن سوی دنیا سفر کند و ژاپن را ببیند. البته گشت‌وگذار هدف اصلی‌اش نبود. او در نوامبر 1962 آنچه را که می‌خواست در کوبه ژاپن پیدا کرد. شرکت اونیتسو در کوبه کفش‌های ورزشی با مارک تایگر تولید می‌کرد و نایت تحت‌تاثیر کیفیت بالا و قیمت پایینشان قرار گرفت. او می‌گوید: «با پررویی به آقای اونیتسو، رئیس شرکت تلفن کردم و گفتم رئیس شرکت بلو ریبن اسپورتز هستم. این شرکت فقط یک نام بود و به خاطر تحت‌تاثیر قرار دادن دیگر تجار تاسیسش کرده بودم، اما او پذیرفت مرا ببیند. طوری با او حرف زدم که در پایان اولین دیدار اونیستو پذیرفت که حق پخش کفش‌های تایگر را در غرب آمریکا به من بدهد.»

نایت به‌شدت تحت‌تاثیر فرهنگ و مذهب ژاپنی قرار گرفت و سختکوشی آن‌ها در کسب‌وکار او را تکان داد. نایت 26 ساله بعد از بازگشت به آمریکا به دیدار پدرش رفت و از او 500 دلار قرض گرفت تا بتواند هزینه سفارش اولین نمونه از کفش‌های تایگر را پرداخت کند.

یک سال طول کشید که اولین نمونه‌ها به دست نایت برسد و او در طول این مدت به‌عنوان حسابدار در پورتلند مشغول کار بود و در مدرسه مدیریت بازرگانی دانشگاه پورتلند تدریس می‌کرد.

وقتی اولین نمونه‌ها رسیدند نایت دو جفت از آن‌ها را به آدرس بیل باورمن مربی سابقش پست کرد با این امید که شاید مورد توجهش قرار بگیرند و آن‌ها را تایید کند.

تایید باورمن بدون تردید در فروش کفش‌ها تاثیر داشت. اما باورمن کار دیگری کرد که نایت انتظارش را نداشت. باورمن نه تنها برای دانشجویانش کفش تایگر سفارش داد بلکه به نایت پیشنهاد داد با پرداخت 500 دلار شریکش شود و ایده‌های تازه برای تولید کفش ارائه دهد.

نایت و باورمن در 25 ژانویه 1964 شریک شدند و در همین روز شرکت بلو ریبن اسپورتز تاسیس شد. در آن زمان شرکت آدیداس تولیدکننده نخست کفش‌های ورزشی در جهان محسوب می‌شد.

تولد نایک 35 دلاری

نایت و باورمن توانستند از اونیتسو 200 جفت کفش بخرند و آن‌ها را در ایالات اورگان و واشنگتن بفروشند. نایت در سال 1968 ازدواج کرد و تا 1969 فروش شرکت بلو ریبن به جایی رسیده بود که به نایت اجازه داد حسابداری را رها کند و به‌صورت تمام‌وقت در شرکتش کار کند.

در همین زمان بود که یکی از دوستان نایت به او پیشنهاد داد نام شرکت را به نایک تغییر دهد که الهه پیروزی در یونان باستان بود. علامت تجاری نایک که اکنون یکی از قدرتمندترین و پرارزش‌ترین علامت‌های جهان به‌حساب می‌آید توسط کارولین دیویدسون طراحی شد که در آن زمان دانشجوی گرافیک بود و تنها 35 دلار حق‌الزحمه دریافت کرد. نایت از دیویدسون خواسته بود علامت تجاری‌ای را طراحی کند که حس سرعت را القا کند. نایت علامت تجاری را که دید گفت: «عاشقش نیستم اما کم‌کم از آن خوشم خواهد آمد.»

در 1971 فروش نایک از 3 میلیون دلار گذشت و در همین زمان بود که نایت رابطه‌اش با اونیتسو را قطع کرد و تصمیم گرفت کفش‌های خودش را طراحی کند. اولین کفش‌های نایک در سال 1972 تولید شدند و این آغاز رشد سریع نایک در جهان بود. در طول دهه بعد میزان سود نایک هر سال 2 برابر شد و آن‌ها در 1980 توانستند آدیداس را پشت سر بگذارند.

توجه ویژه به تبلیغات

فیل نایت می‌دانست بدون تبلیغات مناسب کاری از پیش نخواهد برد. شرکت نایک در سال 1982 نخستین آگهی تلویزیونی  سراسری‌اش را هنگام پخش مسابقات ماراتن پخش کرد. آن‌ها در آن زمان با موسسه تبلیغاتی تازه تاسیس K+W قرارداد بستند که آغاز شراکت موفق آن‌ها بود که تاکنون ادامه دارد. در جشنواره تبلیغات کن (معتبرترین جایزه در عرصه تبلیغات) شرکت نایک در سال‌های 1994 و 2003 برنده جایزه بهترین تبلیغ شد و تنها شرکتی است که دو بار این جایزه را از آن خود کرده است. نایک تاکنون دو بار جایزه امی را به خاطر تبلیغاتش دریافت کرده است.

فیل نایت می‌دانست که در فروش لوازم ورزشی هیچ‌چیز مانند ورزشکاران مشهور باعث جلب اعتماد مشتری‌ها نخواهد شد. پس استراتژی تبلیغاتی نایک روی دیگری نیز دارد: نایک در سراسر دنیا به ورزشکاران مشهور پول پرداخت می‌کند تا از محصولاتش استفاده کنند. وقتی در سال 1984 مایکل جوردن بسکتبالیست 21 ساله آمریکایی با نایک قرارداد امضا کرد، فیل نایت نیز نمی‌توانست حدس بزند او چه تاثیری بر فروش محصولاتش خواهد گذاشت.

بر اساس گزارشی که مجله تایم منتشر کرد در طول کمتر از یک سال نوجوانان و جوانان آمریکایی، مایکل جوردن، بسکتبال و نایک را مترادف یکدیگر می‌دانستند و برای خرید کفش‌های مایکل جوردن لحظه‌شماری می‌کردند. جوردن تا پایان دوران ورزش حرفه‌ای‌اش به محصولات نایک وفادار ماند.

تنیسورهای - راجر فدرر، آندره آغاسی، ماریا شاراپووا، سرنا ویلیامز و ... - مطرح سال‌های اخیر نیز در زمره ورزشکارانی بوده‌اند که محصولات نایک را تبلیغ کرده‌اند.

فیل نایت و کارگرانش

نایت در نوامبر 2004 از مدیرعاملی نایک استعفا کرد، گرچه عضو هیات مدیره باقی ماند. نایت تاکنون صدها میلیون دلار به دانشگاه‌ها و مدارس ایالات‌متحده (به‌خصوص مدرسه بازرگانی دانشگاه استنفورد) اهدا و تلاش کرده شرایط کار در کارخانه‌های تولید کفش این شرکت را در کشورهای مختلف - اندونزی، ویتنام، بنگلادش و ... - بهبود بخشد. فیل نایت، دونده‌ای که عاشق تولید شد، همچنان بزرگ‌ترین تولیدکننده لوازم ورزشی جهان است.

 

 

 

 

ارسال نظر

advertise advertise advertise advertise advertise advertise advertise
02188004648 , 02188004647 تهران خیابان بیست و هفتم کردستان خیابان اول خیابان بیست و هشتم پلاک 20 تهران خیابان نامجو نبش کوچه محلوجیان پلاک 2 واحد 3