کد خبر : 388

هفته نامه "شهر امید" در نوزدهمین شماره خود نوشت:

سیدرضا فیروزآبادی با دریافت حقوق خود از مجلس، آن را برای مخارج بیمارستان هزینه کرد.

«شما همه وقت به امورات مریض خانه آن چه متعلق به من می‌باشد رسیدگی بنمایید. شب‌ها و روزها به مرضای مریض خانه رسیدگی نمایید. از خدمت مریض خانه کوتاهی نکنید. هر چه ممکن‌تان می‌شود به مریض‌ها خدمت نمایید. مریض‌هایی که مرخص می‌شوند، اگر مختصر خرجی راه خواستند بدهید. در هر صورت خلق خدا را دوست داشته باشید و آسایش آنها را از خدا بخواهید. اگر مریضی در مریض خانه دوایش نبود و خودش قدرت تهیه آن را نداشت شما تهیه نمایید که مریض برای دوای جزئی تلف نشود که اگر ... خرجی جزئی جهت مریض‌های مرخص شده حواله شد بدهید تا من ان‌شاءالله برگردم. خداوند به شما عوض بدهد.» این جمله‌ها از دل نیک مردی بر کاغذ جاری شده است که دنباله‌رو کاروان جاری نیکی و خیرخواهی در تاریخ ایران به شمار می‌آمده است. نامه‌ای که سیدرضا فیروزآبادی، بنیان‌گذار و واقف بیمارستان فیروزآبادی، در زمانه دوری از تهران به فرزندانش می‌نویسد تا به امور بیماران و بیمارستان برسند، گواهی برجسته در نگاه نیک‌اندیشیِ بدون چشمداشت به شمار می‌آید. این سند تاریخی، ما را به روزگارانی دورتر می‌برد.

آنان که بیماران را دریافتند

ساخت شفاخانه یا بیمارستان در تاریخ ایران، در زمره موقوفات مهم و امور نیکوکارانه رایج در این سرزمین به شمار می‌آمده است. در زمانه‌ای که مردم برای رفع درد و گرفتن درمان خود به طبیبان و حکیمان محلی مراجعه می‌کردند، لزوم ساخت چنین مراکزی که حضور پزشکان و امکانات را متمرکز و همیشگی می‌کرد، بسیار مهم می‌نمود زیرا تقریبا گاه تنها راه درمان دردها بود. تاریخ ایران گواه است که از گذشته‌های دور توجه به وضع بهداشتی و درمانی مردم، هم‌راستا در نگاه حکومت‌ها و نیکوکاران و واقفان، جایگاهی ویژه داشته است. وزیرانی را در دوره‌هایی از تاریخ سراغ داریم که برای پرداختن به کارهای نیک عام‌المنفعه، بیمارستان ساخته‌اند. خواجه رشیدالدین فضل‌الله همدانی معروف‌ترین چهره در این میانه است که در دوران ایلخانی با ساخت ربع رشیدی، در این مجموعه بنای بیمارستانی را نیز پی می‌گیرد. آموزش طب در دارالفنون، ایجاد مجلس حفظ‌الصحه، برپایی مدرسه طب و استخدام پزشکان خارجی در دوران ناصرالدین شاه قاجار نشانی روشن از نواختن ضرب‌آهنگی دیگر برای آینده علم پزشکی و درمان بیماران به شمار می‌آید. ساخت بیمارستان، چه از سوی حکومت به عنوان وظیفه‌ای مهم در برابر مردم، چه از سوی نیکوکاران، از این پس، بیش از گذشته مورد توجه قرار می‌گیرد.

آن مرد بیمارستان ساخت و وقف کرد

سیدرضا فیروزآبادی کشاورززاده‌ای به سال 1253 خورشیدی در فیروزآباد شهر ری بود. بستر خانواده وی با قناعت و سلوک نیک با مردم درهم‌آمیخته بود. او به علوم دینی عشق می‌ورزید و در پی دست‌یابی علم به اجتهاد رسید و از سوی مردم شهر ری برای چند دوره به عنوان نماینده به مجلس راهی شد. او از جمله نمایندگان مجلس در تاریخ معاصر ایران است که هیچ حقوقی از مجلس نگرفت تا زمانی که برآن شد نیت خود را برای ساخت بیمارستانی در شهر ری عملی کند. وی در این زمان با دریافت حقوق خود، آن را برای مخارج بیمارستان هزینه کرد.

این نیک‌مرد، باغ حرمت‌الدوله را که 62 هزار متر مربع گستره داشت، از مالکانش خرید و بیمارستانی را با 640 تختخواب بنا کرد. عملیات ساخت بیمارستان در پاییز 1313 خورشیدی به پایان رسید و در همان سال گشایش یافت. آیت‌الله فیروزآبادی یک زایشگاه و مسجد نیز کنار بیمارستان بنا گذارد. اقدام بعدی وی ساخت پرورشگاهی بود که به این مجموعه افزود. او زمانی که برای کمک به مردم بوشهر از تهران دور بود نامه‌ای به فرزندانش برای گرداندن امور بیمارستان نوشت که بیانگر عمق احساسات برای خدمت‌رسانی به مردم تنگدست بود؛ گواهی تاریخی که ما را به درنگ واداشت و به سررزمین نیک‌اندیشان و نیک‌مردان برد.

آبان روزگار/ روزنامه‌نگار

ارسال نظر

advertise advertise advertise advertise advertise advertise advertise
02188004648 , 02188004647 تهران خیابان بیست و هفتم کردستان خیابان اول خیابان بیست و هشتم پلاک 20 تهران خیابان نامجو نبش کوچه محلوجیان پلاک 2 واحد 3