کد خبر : 429

بهروز غریب‌پور در گفت‌وگو با شهر امید:

بهروز غریب‌پور در گفت‌وگو با شهر امید: من می‌گویم که ایثار و کمک کردن لذت‌بخش است. زمانی که فرد احساس کند یک فرهنگ یا فردی را نجات داده لذت‌بخش است.

بهروز غریب‌پور، نویسنده، کارگردان تئاتر و سینما و استاد نمایش عروسکی ایرانی است. وی که سال‌هاست در عرصه هنر فعالیت دارد، معتقد است که هنرمند به خاطر نوع فعالیت و تلاشی که برای بهبود بخشیدن به جامعه انسانی انجام می‌دهد، باید رفتاری انسانی و بر مبنای بخشش و کمک به همنوع داشته باشد. این کارگردان تئاتر اعتقاد دارد که بخشش و کمک به همنوع باید با نگاهی سرشار از مهربانی و انساندوستی همراه باشد، زیرا در این صورت می‌تواند تاثیری دو چندان بر جامعه بگذارد. آنچه می‌خوانید گفت‌وگوی این هنرمند دوست‌داشتنی با «شهر امید» است.

فکر می‌کنید هنرمندان چقدر می‌توانند در ایجاد حس نوعدوستی و جلب مشارکت‌های مردمی برای کمک به افراد نیازمند جامعه موثر باشند؟

هنرمندان باید همواره بدانند که اگر این مردم تحت عنوان حمایت‌کننده در کنار آن‌ها نبودند، آن‌ها هم حضور نداشتند. درست است که تلاش یک هنرمند موفقیت یا شکست او را تعیین می‌کند اما در عین حال، این مردم هستند که به هنر ارج می‌دهند و آن را می‌بینند، بنابراین زمانی می‌رسد که هنرمند باید به جامعه پاسخ دهد. حال این پاسخ می‌تواند محتوای اثر تا کمک‌های مالی هنرمندان را شامل شود. در واقع این رسم از سال‌های پیش‌ بین هنرمندان و فرزانگان وجود داشته که به‌صورت پنهانی به افراد نیازمند کمک می‌کرده‌اند. افرادی که به‌واسطه مناعت طبع مساله را علنی نمی‌کردند. امروز به دلیل رسانه‌های متنوع هر حرکتی می‌تواند بازتاب داشته باشد اما باید توجه داشته باشیم که اینگونه اقدامات نباید بر مبنای ریا باشد.

اساسا بخشش و کمک کردن از نگاه شما چگونه توصیف می‌شود؟

من می‌گویم که ایثار و کمک کردن لذت‌بخش است. زمانی که فرد احساس کند یک فرهنگ یا فردی را نجات داده لذت‌بخش است. از اینرو هنرمند تنها کسی نیست که یک اثر را اعم از تابلو، مجسمه و ... ایجاد می‌کند بلکه هنرمند کسی است که درد مردم را درک می‌کند و دلش با آن‌هاست. بنابراین طبیعی است که وقتی یک هنرمند به کاهش دردها و محرومیت‌ها کمک می‌کند، دو چندان لذت ببرد. ما همواره شنیده‌ایم که «تو نیکی می‌کن و در دجله انداز/ که ایزد در بیابانت دهد باز» اما حتی اگر این کمک به انسان‌های دیگر به خاطر بازتاب آن در یک گوشه دنیا هم نباشد لذت‌بخش است؛ در واقع همین حس نوعدوستی خود به‌تنهایی می‌تواند برای انجام کار خیر کافی باشد. یک هنرمند می‌تواند با یک مصاحبه و اخبار منعکس‌شده از آن هم در شکل‌گیری فرهنگ نوعدوستی در جامعه موثر باشد. کما اینکه در تمام دنیا هنرمندان برای کمک به همنوعان خود پیشگام هستند. نورمن ویزدم به‌عنوان یک کمدین، از جمله افرادی بوده که بخش قلب دانشگاه لس‌آنجلس را اهدا کرده است. این بخش هنوز هم از طریق عواید فیلم‌های این هنرمند حمایت می‌شود. بسیاری از هنرمندان غربی، حتی کسانی که ما از نظر اخلاقی آن‌ها را قبول نداریم، هم اقدامات نوعدوستانه بسیاری انجام داده‌اند. این افراد گاها کودکان بی‌پناه را به فرزندی قبول کرده‌اند.

فرمودید در تمام دنیا هنرمندان برای کمک به همنوعان خود پیشقدم هستند، فکر می‌کنید دلیل این امر چیست؟

اینگونه رفتارها در بین هنرمندان طبیعی است. در واقع باید هنرمندان چنین رفتاری را داشته باشند زیرا هنرمندان عموما در آثار خود همدردی با نوع بشر را بیان می‌کنند. «چو عضوی به درد آورد روزگار/ دگر عضوها را نماند قرار» این شعر بیانگر حس عمیق انسانی است. بنابراین اگر ما چنین احساسات عمیق انسانی را در هنرمندان و زندگی روزمره آن‌ها نبینیم، به تناقض در آنان می‌رسیم. در مجموع هنرمندان به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم، مسئول توجه به همنوعان خود هستند که این توجه می‌تواند از طریق ارائه یک اثر یا مشارکت اجتماعی باشد.

در این میان نقش خیریه‌ها و موسسات مردم‌نهاد را در جلب کمک‌های مردمی چطور می‌بینید؟

در دنیای امروز هر چه به سمت زندگی مدرن‌تر پیش می‌رویم دولت‌ها کوچک‌تر می‌شوند؛ از اینرو این نهادهای صنفی و مردمی هستند که شکل وسیع‌تری می‌یابند. به نظر من در مورد خیریه‌ها، نخستین کاری که موجب جلب اعتماد عمومی مردم می‌شود، انتشار سالیانه کارهای مالی و عملکردهای آن‌هاست، زیرا هستند کسانی که از این طریق سودجویی کرده و از حس نوعدوستی افراد سوءاستفاده می‌کنند.

و سخن آخر؟

چند روز پیش داور جشنواره تئاتر خیابانی بودم که در آن یک گروه تئاتر بهزیستی از سنندج درخواست اجرا کردند. پیام این گروه تئاتری این بود که لطفا ما را با نگاه تحقیرآمیز نبینید. این افراد می‌گفتند که جامعه باید در وهله نخست ما را مانند دیگران نگاه کند زیرا ما نیز مانند سایرین در حال تلاش و رشد هستیم. نکته مهمی که می‌خواهم یادآوری کنم این است که این اقشار را متفاوت ندانیم. این تئاتر نشان داد که این افراد تا چه حد از ترحم گریزانند. درواقع نگاه ما باید به گونه‌ای باشد که این افراد را بر اساس لیاقت‌های درونی آن‌ها ببینیم نه اینکه در وهله نخست خدا را شکر کنیم که ما به درد آن‌ها دچار نیستیم. من معتقدم پیامی که سرشار از محبت باشد حتما تاثیر خود را بر روح دیگران می‌گذارد. مستند «این خانه سیاه است» اثر فروغ فرخزاد، نشان می‌دهد که تا چه حد مهربانی در انتقال پیام به دیگران موثر است. فروغ به‌عنوان یک هنرمند در این اثر نشان داد که شعر او با عملش همخوانی دارد زیرا او دلش برای مردم و همنوعانش می‌تپید.

سمیه باقری

 

ارسال نظر

advertise advertise advertise advertise advertise advertise advertise
02188004648 , 02188004647 تهران خیابان بیست و هفتم کردستان خیابان اول خیابان بیست و هشتم پلاک 20 تهران خیابان نامجو نبش کوچه محلوجیان پلاک 2 واحد 3