کد خبر : 451

هفته نامه "شهر امید" در بیست و چهارمین شماره خود نوشت:

پری ملکی در گفت‌وگو با شهر امید می گوید هر ساله به نفع خیریه‌ها برای سالمندان و بیماران روانی برنامه موسیقی اجرا می‌کنم.

پری ملکی از جمله پیشکسوتان عرصه موسیقی و سرپرست گروه خنیاست که همواره در عرصه کمک به خیریه‌ها و افراد نیازمند پیشتاز بوده است. او که هر از چند گاهی برنامه‌هایی را به نفع خیریه‌ها اجرا می‌کند، معتقد است که تاثیر هنرمندان بر مردم بدیهی است چراکه این قشر می‌توانند مردم را از طریق پیام هنر خود به سمت کار خیر جذب کنند. آنچه می‌خوانید گفت‌وگوی این هنرمند فعال و پیشکسوت با «شهر امید» است.

 

به‌عنوان یک هنرمند فکر می‌کنید جامعه‌ هنری چقدر می‌تواند روی جذب مردم به سمت کمک به یکدیگر و مسؤولیت‌های اجتماعی مؤثر باشد؟ اصلاً چطور هنرمندان می‌توانند این کار را انجام دهند؟

 

قطعاً هنرمندان می‌توانند نقش مهمی در جذب مردم به‌سوی فعالیت‌های اجتماعی داشته باشند. هنر، زندگی و عملکرد شخصی هنرمندان همواره برای مردم مهم بوده و می‌تواند مردم را به تکرار آن شیوه‌ زندگی و عملکرد وادارد. پس چه بهتر که این علاقه‌مندی و پیروی در جهت امور سازنده و انسان‌ساز باشد. مردم همیشه در لحظه‌های مواجهه با چنین مسائلی شور زیادی پیدا می‌کنند، اما بعد از مدتی از صرافت می‌افتند. مثلاً وقتی یک هنرمند، مردم را ترغیب به کمک به همنوع می‌کند، ممکن است در لحظه تصمیم بگیرند تا کمک کنند ولی مدتی که می‌گذرد، سرد می‌شوند و فراموش می‌کنند. البته مسؤولیت‌پذیری امری است که باید در کل جامعه نهادینه شود و هنرمند، سیاستمدار، پزشک، تاجر و ... نمی‌شناسد. قطعاً هنرمندان، در کنار دولت‌ها و رسانه‌های عمومی، می‌توانند در ایجاد حس مسؤولیت‌پذیری در خانواده‌ها، فرزندان و بالطبع جامعه مؤثر باشند.

شما بخشش و کمک به همنوع را چطور ارزیابی و توصیف می‌کنید؟

به نظر من اشتباه‌ترین باور این است که کمک و بخشش درازای دریافت چیز متقابلی باشد. انسان بخشنده، برای خود «بخشش» است که بخشش می‌کند. کمک به همنوع یک وظیفه‌ فردی است و هر کس در هر زمینه‌ای که می‌تواند باید به همنوع و غیرهمنوع خود کمک کند، و این ربطی به ملیت، نژاد، رنگ پوست، یا حتی انسان، حیوان و گیاه ندارد.

فکر می‌کنید چطور می‌شود که در یک اجتماع مردم بیش از اینکه از دولت انتظار کمک داشته باشند، روی یکدیگر برای کمک به همنوع خود حساب می‌کنند؟

در وهله‌ اول این وظیفه‌ دولت‌هاست که جامعه را از فقر و نیازمندی برهانند. خوشبختانه کشور ما کشوری غنی و پر از ذخایر ملی است و این امکان وجود دارد که در آن هیچ محتاج و نیازمندی وجود نداشته باشد. ولی همنوع دوستی و کمک کردن باید در وجود هر انسانی باشد. این کمک صرفاً مادی نیست و فقط شامل کمک‌های بزرگ نمی‌شود. وقتی شخصی زمین می‌خورد و صدمه می‌بیند، آیا باید منتظر دولت و ارگان‌های دولتی شد یا هر کس وظیفه دارد در آن لحظه به کمک مصدوم بشتابد. اگر در خانواده‌ای یک نفر شرایط خوبی برای زندگی نداشته باشد، دیگران باید به او رسیدگی کنند و دستش را بگیرند. دولت می‌تواند در امنیت مالی و اقتصادی کشور نقش داشته باشد، اما این مردم هستند که می‌بایست با هم مهربان و همدل باشند.

نقش خیریه‌ها و بخش‌های مردمی را در این میان چطور ارزیابی می‌کنید؟

وجود خیریه‌ها اگر سبب سوءاستفاده از نیت‌های خیر مردم نباشد، خوب است، چراکه مردم دوست دارند کمک کنند ولی نمی‌دانند چطور و از چه طریق. خیریه‌ها می‌توانند به‌عنوان یک منبع کمک‌رسانی و هماهنگی برای این کمک‌رسانی عمل کنند. به شرطی که از اعتماد مردم سوءاستفاده نکنند.

فکر می‌کنید هنرمندان بیش از هر چیزی چگونه می‌توانند جامعه را به سمت تمایل بیشتر به احساس مسؤولیت نسبت به یکدیگر سوق دهند؟

هر هنرمندی می‌تواند در زمینه‌ کاری خود راهی پیدا کند که مفید باشد و جامعه را به‌سوی مسؤولیت‌پذیری سوق دهد. سینماگر با پیام فیلمش، موزیسین با نوع موسیقی خود و خلاصه هر هنرمندی می‌تواند راهی پیدا کند تا مهربانی و خدمت‌رسانی و همدلی را در جامعه ترویج کند. وظیفه‌ یک هنرمند در درجه‌ اول ارتقای سطح فرهنگی و تفکر مردم است. به همین دلیل است که مسؤولیت هنرمند واقعی در قبال جامعه و مردم بسیار زیاد است.

اگر تجربه یا خاطره خاصی از بخشش و کمک یا فرهنگ‌سازی دارید، لطفا بفرمایید؟

من به همراه گروه خنیا و شاگردانم در همه‌ این سال‌ها سعی کرده‌ایم در هر شکلی که می‌توانیم به برخی از مراکز کمک کنیم یا زمینه‌ کمک‌رسانی را فراهم کنیم. من تقریباً هر سال، یک یا دو برنامه به نفع انجمن‌ها یا خیریه‌هایی که پیشتر درباره‌ آن‌ها تحقیق کرده و از صحت کار‌شان مطمئنم برگزار می‌کنم. یکی از مراکزی که سال‌های سال در دهه‌های 70 و 80 با آن‌ها همکاری می‌کردم، مجتمع معلولین و سالمندان قدس در جاده‌ قدیم کرج بود. من و شاگردانم به‌طور مرتب به این مرکز که مخصوص نگهداری از سالمندان، بیماران روانی و بیماران جسمی بود می‌رفتیم و علاوه بر کمک‌های مادی که بچه‌ها جمع‌آوری و ارائه می‌کردند، برای آن‌ها موسیقی اجرا می‌کردیم. مددکاران و پزشکان آنجا می‌گفتند بعد از هر بار حضور ما، به‌طور چشمگیری میزان مصرف دارو در بیماران و سالمندان کاهش پیدا می‌کرد که این نشان‌دهنده تأثیر موسیقی در بهبود شرایط بیماران بود.

و سخن آخر؟

اینکه آدم بتواند از وجود خودش، خیری به دیگری برساند باعث خوشحالی است، به آدم انرژی زندگی می‌دهد. زرتشت می‌گوید: «به وقت پایداری رسیدن و به‌راستی داشتن، این را به من ببخشای: شکوه چگونه مردن را، نه زیستنی که خود آن را رقم خواهم زد. چراکه به تمامی خواستار سعادت از برای مسکینانم.»

سمیه باقری

ارسال نظر

advertise advertise advertise advertise advertise advertise advertise
02188004648 , 02188004647 تهران خیابان بیست و هفتم کردستان خیابان اول خیابان بیست و هشتم پلاک 20 تهران خیابان نامجو نبش کوچه محلوجیان پلاک 2 واحد 3