کد خبر : 463

هفته نامه "شهر امید" در بیست و پنجمین شماره خود نوشت:

علی‌اکبر صنعتی‌زاده پس از سفر حجش سنگ بنای نخستین یتیم‌خانه کرمان را با هدف مبارزه با فقرگذاشت.

نام بسیاری از نیکوکاران در انجام کارهای خداپسندانه و ارزشمند در تاریخ ایران برجای مانده است. یکی از این نام ها در کرمان، دیار کریمان، با نخستین یتیم‌خانه این منطقه پیوند خورده است؛ علی‌اکبر صنعتی‌زاده! او در شهر کرمان زاده شده بود.

سرزمینی در دل کویر خشک، آنجا که زندگی سخت می‌گذرد. این اما مانعی رویاروی بخشندگی مردم دیار کریمان به شمار نمی‌آید. او برای آسمان دل‌های مردم کرمان، نامی همچون ستاره‌ای درخشان است. درد و رنج روزگار کودکی و بی‌سرپرستی و درماندگی، از او انسانی دردکشیده ساخته بود که البته وقتی بزرگ شد، آرمانی داشت. پسرش عبدالحسین بعدها در کتابی با نام «روزگاری که گذشت»،‌ روزگار سخت کودکی پدر را چنین توصیف کرد: «نقل می‌نمود پدرش حاجی عبدالعلی پنبه‌فروش به عزم آنکه سفر بیت‌الله الحرام نماید و متوجه این مسئله نشده بود که نباید فرزندش را بدون مادر نزد مردمانی نادان و بی‌عاطفه بگذارد و سفر کرد ]کند [و به خیال خودش آسایشم را در این دیده بود که مرا در نزد عیالی که به جای مادر من گرفته بود نگذارد.

می‌گفت تنهایی و یتیمی و بی‌کسی در خانه حسن آقا سخت بود، خصوصا که مرا در پستویی تاریک و نمناک منزل داده بودند و نمی‌دانستند نباید چنین رفتاری را با طفل شش هفت ساله بنمایند.» علی‌اکبرِ رنج‌برده، بعدها هنگامی که به سفر حج رفت، با فردی دیدار کرد که زندگی‌اش را مسیری نو بخشید؛ سیدجمال‌الدین اسدآبادی، اندیشمند پرآوازه جهان اسلام در آن روزگار هنگامی که علی‌اکبر صنعتی‌زاده را در استانبول در مسیر بازگشت دید به او گفت حاجی شما هم اهل سیاستی که آمده‌ای؟ او گفت: آمده‌ام عبادت کنم. سید پاسخ داد: عبادت به جز خدمت خلق نیست. به همان کرمان فقیر برگرد که مبارزه تو با فقر است ... سعی کن از ریشه اصلاح کنی و اطفال یتیم و فقیر را از گوشه و کنار جمع کن و به آن‌ها سواد یاد بده که همه بیچارگی ما از بی‌سوادی و بی‌فرهنگی است.

صنعتی بدین‌ترتیب هنگامی که به کرمان بازگشت، سنگ بنای نخستین یتیم‌خانه کرمان را گذاشت. او در سال 1278 خورشیدی توانست با فروش برخی املاک و هزینه‌کرد دارایی‌اش، در زمینی نزدیک کرمان، ساختمان یتیم‌خانه و مدرسه را برای کودکان بی‌سرپرست آن دیار بسازد. خود نیز در کنار مدرسه سکنی گزید. کودکان در آن یتیم‌خانه و مدرسه، پس از درس، کار می‌کردند تا هم آموزش دیده، هم کارکشته شوند؛ آینده به کسانی نیاز داشت که بتوانند با کوشش، تلخی روزگار بی‌سرپرستی کودکی را با یک زندگی آبرومند گوارا کنند. این موقوفه علی‌اکبر صنعتی‌زاده به زودی گسترش یافت. او توانست ساختمان دیگری برای یتیم‌خانه، در نزدیکی ارگ کرمان بسازد و در این راه از متولیان دارالحکومه کرمان یاری گرفت.

جریانی که علی‌اکبر با نیک‌اندیشی در کرمان پایه گذارد و آغاز کرد، از پسِ روزگاران پرحادثه گذشته، به امروز رسیده است. پرورشگاه و یتیم‌خانه‌ای نوین که او بنیاد گذارده بود، مسیر خود را در خانواده او تداوم بخشید. همسر و فرزند و نوه او نیز در همان راه کوشیدند و چراغ آن بنای نیکومنشانه را روشن نگه داشتند. آن بنا اکنون نیز در کرمان به شیوه مردمی اداره می‌شود. بسیار کودکان بی‌سرپرست و یتیم که در آن یتیم‌خانه و پرورشگاه رشد یافتند و در جایگاه بزرگان این سرزمین جای گرفتند. علی‌اکبر صنعتی، هنرمند و مجسمه‌ساز پرآوازه کرمانی، که از قضای روزگار با بنیانگذار آن بنای نیکو هم‌نام بود، از پرورش‌یافتگان آن بنیاد به شمار می‌آید.

آبان روزگار/ روزنامه‌نگار

ارسال نظر

advertise advertise advertise advertise advertise advertise advertise
02188004648 , 02188004647 تهران خیابان بیست و هفتم کردستان خیابان اول خیابان بیست و هشتم پلاک 20 تهران خیابان نامجو نبش کوچه محلوجیان پلاک 2 واحد 3