کد خبر : 541

هفته نامه "شهر امید" در سی و دومین شماره خود نوشت:

محسن پیرهادی از دردهایی مانند گورخوابی تا یاریگری های حاج عبدالله والی، والی قلب‌های بشاگرد می نویسد.

محسن پیرهادی

 

حکایت داد و فریاد بعضی‌ها از پدیده‌هایی مثل گورخوابی مثل آن کسی است که فقیری را دید و از شدت فقرش به گریه افتاد، فقیر گفت اگر قرص نانی به من بدهی امشب را گرسنه نمی‌خوابم، اما او گفت تا فردا هم برایت گریه می‌کنم ولی قرص نانی به تو نخواهم داد.

ژست انسان‌دوستی برخی چهره‌ها بر حقیقت انسان‌دوستی آنان غلبه می‌کند و به خاطر همین مسئله، معضلات و مشکلات، معرفی می‌شوند و صدای درد به گوش مردم می‌رسد ولی به‌ندرت پیش می‌آید که این مسائل حل شوند.

همه نامه می‌نویسند، پست اینستاگرام می‌گذارند، توییت و مصاحبه می‌کنند اما هیچ‌کس گام مؤثر و اجرایی برنمی‌دارد تا عملکرد خواص و عوام جامعه‌ای بدین منوال باشد که نمی‌توان توقع حل مشکلات را در سر پروراند. برخی حتی به این وضعیت هم نمی‌رسند و عدم رسیدگی به مشکلات و فقر مردم را اینگونه توجیه می‌کنند:

«وَإِذَا قِیلَ لَهُمْ أَنفِقُواْ مِمَّا رَزَقَکُمُ اللَّهُ قَالَ الَّذِینَ کَفَرُواْ لِلَّذِینَ آمَنُواْ أَنُطْعِمُ مَن لَّوْ یَشَآءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِی ضَلاَلٍ مُّبِینٍ»

«و هرگاه به آنان گفته شود: از آنچه خداوند روزی شما کرده بخشش کنید، کسانی که کفر ورزیدند به کسانی که ایمان آورده‌اند می‌گویند: آیا به کسانی غذا دهیم که اگر خداوند می‌خواست خودش به آن‌ها غذا می‌داد؟ شما در گمراهی آشکاری هستید.»

به‌راستی دلیل این‌همه شوآف‌های رنگارنگ و عدم نتیجه‌گیری چیست؟ آیا چیزی جز رواج ریاکاری و عافیت‌طلبی باعث ظهور این پدیده‌ها شده است؟ این بی‌تفاوتی نسبت به آنچه بر دیگران می‌گذرد، همان‌ها که هر روز در سکوت از کنار ما می‌گذرند اما رنگ رخساره‌شان خبر می‌دهد از سرِ درون و ما چقدر تلاش کرده‌ایم برای آن‌ها که با سیلی صورت‌هایشان را سرخ می‌کنند آستین همت بالا بزنیم؟

می‌گویند جامعه ایران هم مانند دیگر جوامع تحت تأثیر فعالیت شبکه‌های اجتماعی بیش از هر زمان دیگری به عارضه نمایشی شدن دچار شده است. نمایشی که در قالب پست‌ها و عکس‌های فضای مجازی موضوعی را نزد افکار عمومی برجسته می‌کند اما در میدان عمل برای اینکه گرهی از کار مردم بگشاید و اقدامی بکند، غایب است. هرگاه حاضر شدیم بیشتر از چند خط ابراز ناراحتی در شبکه‌های اجتماعی هزینه کنیم، می‌توانیم به کاهش و در آینده به حل مشکلات مستضعفین و محرومین جامعه دل ببندیم.

یکی می‌شود حاج عبدالله والی، والی قلب‌های بشاگرد که از امام راحل اجازه می‌گیرد و سنگر و خاکریز را در بشاگرد پیدا می‌کند و بیش از 23 سال عمرش را وقف می‌کند برای کسانی که از آب، زلال‌تر بودند ولی آب گل‌آلود می‌نوشیدند، برای کسانی که عاشق خدا بودند ولی احکام و دین خدا به دستشان نرسیده بود.

حاج عبدالله هم داد می‌زد، گریه می‌کرد، شکایت می‌کرد ولی تا جان داشت، کار کرد و خدمت کرد و جهاد کرد.

این روزها همه کارهایمان شیک شده؛ قطره اشکی را ضمیمه یک عکس سیاه و سفید می‌کنیم و یک کپشن و از همه التماس دعا... خدا قبول کند ولی این سبک یاریگری دردی را دوا نمی‌کند.

 

ارسال نظر

advertise advertise advertise advertise advertise advertise advertise
02188004648 , 02188004647 تهران خیابان بیست و هفتم کردستان خیابان اول خیابان بیست و هشتم پلاک 20 تهران خیابان نامجو نبش کوچه محلوجیان پلاک 2 واحد 3