کد خبر : 559

هفته نامه "شهر امید" در سی و چهارمین شماره خود نوشت:

اسماعیل سهرابی عضو هیئت‌مدیره موسسه خیریه «مهر زنده رود» عمرش را وقف کمک به کودکانی که تشنه محبت و مهرند کرده است.

گفت‌وگوی تفصیلی «شهر امید» با اسماعیل سهرابی را در ادامه می‌خوانید.

 

لطفا مختصری از خودتان برایمان بگویید.

 

اسماعیل سهرابی متولد 1355 و دکترای تاریخ و علاقه‌مند به مطالعه و ورزش هستم. مدیرعامل دو شرکت تولید قطعات یدکی و صادرات قیر و مواد نفتی هستم و از سال 80 با موسسات خیریه مختلف ارتباط دارم.

 

انگیزه شما برای ورود به فعالیت‌های نیکوکارانه چه بوده و چه اهدافی را از آن دنبال می‌کردید و به نظرتان تا چه حد به آن رسیده‌اید؟

در جامعه‌ای که ما در آن زندگی می‌کنیم همه نیازها و مشکلات افراد به هم ارتباط دارد و من به‌عنوان یک انسان که تنها یک‌بار فرصت زندگی دارم ضمن اینکه باید به مسائل شخصی خودم برسم، در جامعه هم تعهداتی دارم و هر کاری را که برای جامعه بتوانم انجام دهم ممکن است در آینده نتیجه آن به‌طور غیرمستقیم به خود من بازگردد. هنوز خیلی کارها هست که باید انجام بدهم و تا لحظه‌ای که نفس می‌کشم باید در این راه قدم بردارم و فکر می‌کنم هنوز در قدم‌های اول این راه باشم.

 

در حال حاضر با چه خیریه‌هایی در ارتباط هستید و قبل از آن با چه خیریه‌هایی در ارتباط بودید؟

 

من فعالیتم را از سال 83 با موسسه خیریه «شهدای رهنان» شروع کردم و به مدت ده سال هم مدیرعامل این موسسه بودم و تا سال 93 با خیریه‌های دیگر هم ارتباط داشتم. در کنار این موسسه با موسسات خیریه حضرت امام زمان (عج)، حضرت ابوالفضل (ع) و خیریه امام حسین (ع) که همه این‌ها در اصفهان قرار دارند همکاری داشته‌ام به گونه‌ای که یا طرح اجرایی به آن‌ها داده‌ام یا کمک نقدی کرده‌ام. ولی به اعتقاد من لطف این خیریه‌ها در مقابل کمکی که من به آن‌ها کرده‌ام، بیشتر شامل حال من شده است. ما در موسسه خیریه رهنان مراجعه‌کنندگان زیادی در حوزه نیازهای معیشتی، پوشاک، درمان، تهیه جهیزیه و مشاوره‌های مختلف چه در زمینه‌های حقوقی و چه در زمینه‌های آموزشی داشتیم، هر نوع نیازی که یک نیازمند داشت ما تلاش می‌کردیم آن را پوشش دهیم. بعضی ‌اوقات هم کمک‌هایمان در قالب مشاوره و راهنمایی نیازمندان بود اما در موسسات دیگر کمک‌هایم بیشتر به‌صورت نقدی بوده و به‌نوعی خیر این موسسات به حساب می‌آمدم.

به‌عنوان کسی که سالیان سال است در این حوزه فعالیت مستمر دارید مسائل و مشکلات فعالیت در حوزه نیکوکاری در حال حاضر چیست؟

اداره کردن موسسات خیریه مانند همه کارهای دنیا نیاز به تخصص دارد، من در موسسات خیریه‌ای که رفت و آمد داشتم می‌دیدم که موسسات یکسری فعالیت‌های موازی انجام می‌دهند و گاها به همدیگر هم لطمه می‌زنند.  به‌عنوان مثال در روزی مثل عید فطر اعتقاد به پرداخت فطریه وجود دارد. به نظر من فرقی ندارد که این فطریه را موسسه خیریه‌ای که من در آن فعال هستم دریافت کند یا موسسه خیریه دیگر، چون به هر حال هر دو ما یک هدف را دنبال کرده و در مسیر کمک به اقشار نیازمند و آسیب‌پذیر جامعه گام برمی‌داریم. ولی بین موسسات یک رقابت شدید و بیشتر مواقع ناسالم سر این موضوع  درمی‌گرفت که در جهت جذب آن فطریه بود، رقابتی که شاید در فردی که می‌خواست فطریه را دریافت یا پرداخت کند حس ناخوشایندی ایجاد می‌کرد و این بحث جدا از یک فعالیت خیریه به یک رقابت تجاری، کاری و اقتصادی بدل شده بود.

در مناسبت‌ها و برنامه‌های مختلف هم ناهماهنگی‌هایی در برنامه برخی خیریه‌ها وجود دارد. در حال حاضر ما باید به سمت تخصصی شدن موسسات خیریه برویم. مثلا یک خیریه به صورت تخصصی بحث معیشت، دیگری درمان، پوشاک و تحصیل را پوشش دهد ولی عموما می‌بینیم که همه خیریه‌ها در حال فعالیت در همه حوزه‌ها هستند. در گذشته خیرین تشکل نداشتند و موسسات خیریه در جایی ثبت نمی‌شدند و تعداد موسسات خیریه خیلی کمتر و نادر بود ولی در حال حاضر با توجه به تعداد زیاد موسسات و ترویج  کمک به همنوع مخصوصا در قشر و نسل جدید این نیاز بیشتر احساس می‌شود. قبلا قاطبه مردم از دید مذهبی به این مسئله نگاه می‌کردند ولی امروزه جدای از بحث مذهب و دین به‌عنوان کمک به یک انسان و همنوع به آن نگاه می‌شود، غیر از اینکه پایگاه مذهبی سر جای خودش هست ولی بیشتر یک نگاه انسانی به این موضوع وجود دارد. نیازهای بشر امروز با انسان ده، بیست سال پیش بسیار متفاوت شده و راه‌های جدیدی برای کمک به همنوع و غیرهمنوع خود پیدا کرده است. یک انسان در ده، بیست سال پیش شاید فقط نیاز پوشاک و غذا داشت ولی امروز یک نیازمند نیازهای فوق‌العاده مهم‌تر و ضروری‌تری دارد به همین خاطر به اعتقاد من اگر این خیریه‌ها به‌صورت تخصصی کار کنند و نیروی متخصص را برای خدمات رساندن جذب کنند خیلی موفق‌تر هستند.

فرهنگ نیکوکاری در ایران را چگونه می‌بینید ؟آیا روندی رو به رشد دارد؟

به اعتقاد من تغییرات بسیار مثبتی اتفاق افتاده است. قبلا خیر مطلقا به‌صورت مذهبی به مسئله نیکوکاری نگاه می‌کرد و این دیدگاه وجود داشت که من در حال حاضر عمل خیری انجام می‌دهم و در آینده خداوند در بهشت پاداش مرا خواهد داد. ولی امروز ضمن اینکه آن هویت انسانی با حفظ پایگاه‌های مذهبی سرجای خودش باقی است و عملکرد خود را نیز دارد مردم افراد نیازمند را به‌عنوان یک همنوع می‌بینند و دیدی انسانی هم به موضوع پیدا کرده‌اند و خودشان را در جایگاه فرد نیازمند قرار می‌دهند. از طرفی من فکر می‌کنم قشر متوسط جامعه ما هم علی‌رغم فشارهای اقتصادی که در جامعه وجود دارد از یک رفاه نسبی برخوردار هستند و این رفاه نسبی شاید به افراد کمک کند که این تمکن را در خود ببینند که به همنوع خود کمک کنند. با بررسی آمار ریالی موسسه‌ای که در آن بودم دریافتم منهای بحث تورم سالیانه و افزایش قیمت‌ها، بودجه سال 83 با سال 93 یا با سال 95، گسترش کمک‌ها اصلا قابل قیاس نیست. مخصوصا از سال 93 تا 95 با همه فشارها و مشکلات اقتصادی ارتباط خیرین با موسسه بیشتر و کمک‌های آنان بیشتر شده و مشخص است که فرهنگ کمک به همنوع خیلی بیشتر در جامعه نهادینه شده است. تعداد افراد نیکوکاری که با موسسه همکاری دارند نسبت به دو یا پنج  یا ده سال پیش فوق‌العاده زیاد شده است.

همکاری شما با موسسه حقوق کودکان «مهر زنده رود» هم تنها مالی بوده است؟

قبلا در موسسه مهر زنده رود فقط حمایت مالی داشتم ولی اکنون این افتخار را دارم که به‌عنوان عضو هیئت‌مدیره در آن فعالیت کنم.

 

تعریف شما از کار خیر و خیر چیست؟

 

کسی که بتواند یک گره از کار همنوع خود باز کند به اعتقاد من یک خیر است و این گره می‌تواند مادی یا معنوی باشد. به اعتقاد من کمک‌های مالی، کمترین نیاز نیازمندان است. ما در بحث انجمن حمایت از کودکان، کودکانی را تحت پوشش داریم که به آن‌ها تجاوز شده است، یا کودکانی که پدر و مادر معتاد دارند و در معرض ابتلا به اعتیاد هستند یا کودکانی که پدر و مادر روی آن‌ها کنترل آنچنانی ندارند و در شرایطی قرار دارند که مستعد این هستند که به سمت بزهکاری‌ها سوق پیدا کنند. ما سعی می‌کنیم این مسائل را با برگزاری کلاس‌های مشاوره پوشش‌ دهیم و در این کلاس‌ها فرزندان و والدین آن‌ها را توجیه کنیم که از این دست خطرات دوری کنند و به فعالیت‌های ورزشی  رو بیاورند. ما در موسسه چند تیم فوتبال داریم و در آن همین بچه‌ها را جذب می‌کنیم که وقتی برای رفتن به سمت اعتیاد و سایر آسیب‌های اجتماعی نداشته باشند. ما هیچ کمک مالی‌ای نمی‌کنیم و فقط آن‌ها را به یک تیم فوتبال ملحق کرده‌ایم یا کلاس‌های نقاشی و گروه‌های سرود داریم و بچه‌ها را دور هم جمع کرده و وقت آن‌ها را پر می‌کنیم.

مهم‌ترین دستاورد خودتان را از سال‌ها فعالیت نیکوکارانه چه می‌دانید؟

دید من نسبت به جامعه، زندگی و همنوع خودم به کلی تغییر کرده و نگاهم جهان‌شمول و وسیع‌تر شده است، از طرفی توانمندی‌های فردی من در خیلی از زمینه‌ها بیشتر شده است و قدرت ارتباطات عمومی‌ام بالا رفته است که همین موضوع در زمینه‌های شخصی و کاری‌ام نیز بسیار موثر بوده است. از نظر تاثیرات اجتماعی نیز نزدیک به 400 نفر تحت پوشش موسسه رهنان هستند، بچه‌های این خانواده‌های نیازمند که در تامین معیشت خود نیز ناتوان بودند الان وارد دانشگاه‌ها شده‌اند و در حال درس خواندن هستند، بچه‌هایی که شاید بتوانند در آینده تعدادی نیازمند را تحت پوشش خود بگیرند و زنجیره‌وار مشکلات حل شود .

آرزو ضیایی

ارسال نظر

advertise advertise advertise advertise advertise advertise advertise
02188004648 , 02188004647 تهران خیابان بیست و هفتم کردستان خیابان اول خیابان بیست و هشتم پلاک 20 تهران خیابان نامجو نبش کوچه محلوجیان پلاک 2 واحد 3