کد خبر : 572

هفته نامه "شهر امید" در سی و پنجمین شماره خود نوشت:

2 هزار و 300تن از شهروندان تهرانی در روزهای اول و دوم حادثه پلاسکو برای کمک به مصدومان خون اهدا کردند.

پنج‌شنبه آتش‌سوزی از طبقه نهم ساختمان پلاسکو شروع شد. مأموران 10 ایستگاه آتش‌نشانی به همراه وسایل و تجهیزات، 15 تانکر آب و 200 آتش‌نشان به محل حادثه اعزام شدند و عملیات اطفای حریق از ساعت هشت و دو دقیقه صبح شروع شد. ساعت 11:15 صبح بود که ساختمان 17 طبقه پلاسکو نخستین ساختمان بلند و مدرن ایران در خودش فروریخت و به دنبال آن تعدادی از نیروهای آتش‌نشانی زیر آوار گرفتار شدند.

آنچه در چنین مواقعی اهمیت فوق‌العاده‌ای دارد، مدیریت بحران توسط نیروهای امدادی، آتش‌نشانی و نیروهای انتظامی است. مسأله‌ای که قطعا کمک‌های مردمی هم نقش به‌سزایی در آن دارد و می‌تواند یکی از مهم‌ترین بخش‌ها در مدیریت چنین بحران‌هایی به شمار آید. اما تجمع مردمی باعث شد پلیس بارها و بارها طی اطلاعیه‌ها و مصاحبه‌هایی از حاضران در این منطقه درخواست کند که محل حادثه را ترک کنند تا کار امداد و نجات با سرعت و سهولت بیشتری انجام شود، اما گویا فرهنگ کمک در چنین مواقعی برای برخی، تبدیل به فرهنگ تلاش برای پر کردن صفحات و شبکه‌های اجتماعی شده است.

پلیس راهور در محل حادثه حاضر شد و برای باز کردن معابر منتهی به این محل برای خودروهای امدادی تلاش کرد، اما با توجه به اینکه محل حادثه در یکی از مناطق شلوغ شهر تهران قرار گرفته بود، این کار با سختی‌های زیادی همراه شد، دلیل این سختی‌ها عدم همکاری برخی حاضران در این محل بود.

اگر سری به صفحات شبکه‌های اجتماعی بزنید، فیلم‌ها و عکس‌های زیادی از مراحل مختلف تخریب و ریزش ساختمان پلاسکو می‌بینید که برخی از حاضران با ممارست ویژه‌ای آن را ثبت و ضبط کرده‌اند. در چنین مواقعی چه کمکی از دست مردم برای کسانی که مال باخته‌اند یا جانشان در معرض خطر است برمی‌آید؟ بهترین اقدام این است که مانعی برای تیم‌های امداد و نجات نباشند.

چرا مردم در زمان حادثه تجمع می‌کنند؟

اما حالا این سوال پیش می‌آید که با این حجم اطلاع‌رسانی که از مردم درخواست می‌شود در محدوده بروز هر حادثه‌ای حضور نداشته باشند تا امدادرسانی‌ها به‌موقع انجام شود، چه مسائلی سبب تشویق به حضور یافتن و فیلم و عکس گرفتن می‌شود؟ فاجعه ساختمان پلاسکو فقط در آتش‌سوزی نبود، بلکه فاجعه این بود که گروهی برای نجات جان هموطنان تلاش می‌کردند ولی جمعی دیگر به فکر گرفتن سلفی و تهیه گزارش تصویری بودند.

با وجود اینکه برخی شهروندان تهرانی در اقدامی قابل‌توجه کمپینی با هشتک #در خانه_ بمانیم را در شبکه‌های اجتماعی به راه انداختند؛ با این هدف که اطلاع‌رسانی برای در خانه ماندن مردم در این شرایط بسیار ضروری است، باز هم شاهد تجمع‌های گسترده مردمی در محدوده خیابان‌های منتهی به محل حادثه بودیم. نیروی انتظامی طی درخواست‌های  مکرر از مردم می‌خواست تا موبایل‌ها را کنار بگذارند و محل حادثه را ترک کنند، اما باز هم فرهنگ «موبایل به دستی» که در میان تعدادی از هواداران این شبکه‌ها هر روز با شور و شوق بیشتر می‌شود آن‌ها را متفرق نمی‌کرد تا مبادا صفحات اجتماعی آن‌ها خالی از چنین صحنه‌هایی باشد.

در این باره دکتر «عباس نعیمی جورشری»، جامعه‌شناس، می‌گوید اگر بخواهیم به تبیین این پدیده بپردازیم، باید آن را به‌عنوان یک مجموعه فهمید که شامل چند بخش است.

در این راستا او با استفاده از چند نظریه (نظریه نیل اسملسر در باب رفتار جمعی، نظریه کورن هاوزر در باب جامعه توده‌وار و نظریات مارکسیستی در باب اقتصاد سیاسی) به تبیین موضوع پرداخت.

1- رفتار جمعی خیابانی

جمعیت مقابل پلاسکو جمعیتی است «پراکنده فشرده». اگرچه در مواجهه با واقعه، واکنشی مشترک دارد اما فاقد انسجام است. آنچه این پراکنده‌ها را دور هم جمع کرده، اشتیاق است و هراس. حضور همزمان دو حالت متضاد در فرد او را به چنین واکنشی وامی‌دارد. یکی از علل این ماهیت متضاد عدم بلوغ جامعه مدنی است.

۲- کنش جمعی مجازی

واکنش‌های انتقادی نسبت به سوء رفتار جمعیت حاضر در واقعه و فیلمبرداری و عکاسی خود بیانگر دو نکته است: اول آنکه وجدان جمعی همچنان فعالیت دارد و اگرچه نمی‌تواند در واقعیت خودش را بروز دهد اما در جهان مجازی بیان می‌شود. حتی اگر گفته شود که «همدردی‌های مجازی جهت ابراز وجود شخصی و جوگیری است فایده ندارد» اما باز به لحاظ جامعه‌شناختی حائز اهمیت و مثبت است. در مرحله بعدی دقت در پایگاه طبقاتی این افراد بیانگر تعلق آن‌ها به طبقه متوسط است.

بنابراین در یک جمع‌بندی می‌توان گفت که تقویت جامعه در جهت تقویت طبقه متوسط، راه‌حلی برای عبور از بحران‌های مشابه است.

رامبد جوان: این‌ها دستشان موقع فیلمبرداری نمی‌لرزد؟

یکی دیگر از منتقدان موج موبایل به دست‌ها رامبد جوان بود. او پنج‌شنبه‌ شب به نمایندگی از عوامل برنامه خندوانه، شهادت تعدادی از آتش‌نشانان در این حادثه ناگوار را به مردم تسلیت گفت. رامبد جوان گفت: «وحشتناک‌تر و ترسناک‌تر از این رویداد، مردمی هستند که فکر می‌کنند مانند خبرنگاران مسئول ثبت رویدادها هستند و این ‌روزها به گرفتن فیلم و عکس از حادثه مشغولند. این‌ها دستشان موقع فیلمبرداری نمی‌لرزد؟ به وجدانشان برنمی‌خورد. او همچنین از مردمی که با نیروهای امداد و آتش‌نشانی همکاری کردند و برای اهدای خون به بیمارستان‌ها مراجعه کردند، تشکر کرد.

حضور مردم تهران برای اهدای خون

مردم تهران بعد از بروز حادثه آتش‌سوزی و ریزش ساختمان پلاسکو با حضور انبوه خود در ساختمان‌های انتقال خون تلاش کردند تا خون خود را برای کمک به مصدومان اهدا کنند. به گفته مدیرکل انتقال خون استان تهران:

2 هزار و 300تن از شهروندان تهرانی در روزهای پنجشنبه و جمعه برای کمک به مصدومان حادثه پلاسکو خون اهدا کردند.

همدردی و همراهی‌های مردمی

مردم برای ابراز همدردی با خانواده قربانیان حادثه پلاسکو در بیشتر شهرها مقابل ایستگاه آتش‌نشانی شمع روشن کردند و دعای توسل خواندند. ناگفته نماند که زنان هم در عملیات امدادرسانی ساختمان پلاسکو نقش پررنگی داشتند مثل کمک‌رسانی آن‌ها با آب، میوه و غذایی که مردم برای نیروهای آتش‌نشان مشغول به کار می‌آوردند.

 

 

ارسال نظر

advertise advertise advertise advertise advertise advertise advertise
02188004648 , 02188004647 تهران خیابان بیست و هفتم کردستان خیابان اول خیابان بیست و هشتم پلاک 20 تهران خیابان نامجو نبش کوچه محلوجیان پلاک 2 واحد 3