کد خبر : 574

هفته نامه "شهر امید" در سی و پنجمین شماره خود نوشت:

آلبرت شوایتزر پزشک آلمانی پس از سی‌سالگی خود را وقف درماندگان و دردمندان کرد.

آلبرت شوایتزر پزشک، فیلسوف، عالم الهیات و موسیقیدان آلمانی در 14 ژانویه 1875 در یکی از روستاهای منطقه آلزاس، ناحیه‌ای که بارها میان آلمان و فرانسه دست به دست شد دیده به جهان گشود.

 

آلبرت دوران دبیرستان را نزد عمویش در شهری نزدیک مرز سوئیس طی کرد. سخت‌گیری و تشویق‌های زن‌عمویش باعث شد علاوه بر آموختن پیانو به کتابخوانی قهار تبدیل شود.  

او در گفت‌وگو با روزنامه فیلادلفیا ایونینگ پست گفت: «بین 9 تا 14 سالگی با اندیشه‌های متفکران و مشاهیر جهان آشنا شدم.» همه زندگی شوایتزر در کارهای علمی و هنری و کمک به انسان‌های محروم و ناتوان گذشت. آلبرت شوایتزر در سال 1899 موفق به دریافت دکترای فلسفه و الهیات در دانشگاه استراسبورگ شد و با نوشتن کتاب در جست‌وجوی عیسای تاریخی به چهره‌ای شناخته‌شده در الهیات تبدیل شد.

زمانی نگذشت که شوایتزر دریافت باید به کاستن آمال و رنج‌های انسان‌ها بپردازد و از این رو با خود عهد کرد تا سی‌سالگی به تحصیل فلسفه و موسیقی بپردازد و از آن پس خود را وقف درماندگان و دردمندان کند.

شوایتزر در سال 1905 میلادی وارد دانشکده پزشکی شد. او یک سال پیش از اتمام رشته پزشکی با هلن برسلاو، دانشجوی رشته پرستاری ازدواج کرد که بعدها بزرگ‌ترین همکار شوایتزر در کمک‌های انسان دوستانه‌اش بود. پس از یک سال این زوج انساندوست راهی شهر لامبرن کشور گابن شدند تا در حاشیه جنگلی رودخانه اگووه، همراه با بومیان و موسسات و نهادهای خیریه جهان در این کشور بیمارستان تاسیس کنند. شوایتزر یک‌تنه در بیمارستان درمان و جراحی بیماران، دامپزشکی، حسابداری، آموزش و ... را انجام می‌داد.  

شوایتزر با همه مشغله‌ای که داشت نویسندگی را رها نکرد. در این سال‌ها او کتاب‌ها و مقاله‌های متعددی نوشت. تا سال 1963 این بیمارستان قابلیت پذیرش 350 بیمار را داشت و آسایشگاه جذامیان نیز 150 جذامی را مداوا می‌کرد. در این مدت پزشکان انساندوست دیگری نیز به دکتر شوایتزر پیوستند. برخی از بومیان به بیماری‌های مسری مبتلا بودند و شوایتزر بیماران را در هوای آزاد و بدون دستمزد معاینه می‌کرد.

بیماران او به بیماری‌های گوناگونی مانند مالاریا، اسهال خونی و انواع بیماری‌های پوستی مبتلا بودند. شوایتزر از سال 1924 برای همیشه در شهر لامبارنه در کشور گابن رحل اقامت افکند. او چهل سال پایانی عمرش را در آفریقا در میان قبایل آفریقایی سپری و طبابت کرد. او با انتشار کتاب «میان آب و جنگل» به شهرت رسید و در سال 1928 برنده جایزه گوته شد. شوایتزر پس از جنگ جهانی دوم برنده جایزه صلح نوبل شد تا به این شکل از زحمات بی‌دریغ و بشردوستانه‌اش در قاره آفریقا قدردانی شود.

او پیش از جنگ جهانی دوم به‌کرات به ایالات‌متحده آمریکا سفر و در شهرهای مختلف این کشور سخنرانی و برای حفظ درمانگاه جنگلی‌اش تقاضای کمک مالی کرد. فلسفه شوایتزر احترام به زندگی بود و این احترام به زندگی بیش از آنکه نظری باشد در اعمال نیکوکارانه‌اش متجلی بود.

شوایتزر در زمان خود با انتقاد روشنفکران مواجه شد که معتقد بودند شوایتزر به دلیل پیشرفت‌هایی که از نظر علمی در زیست‌شناسی داشته در فرانسه مفیدتر خواهد بود.

او در جایی در پاسخ به این منتقدان چنین می‌گوید: «آنچه را بر قلمم جاری‌ شده است فقط در فاصله چرت و خواب نوشته‌ام اما الان از این هم پشیمان هستم. در فاصله میان چرت و خواب هم می‌شد به کلبه یک آفریقایی سر کشید.»

 

ارسال نظر

advertise advertise advertise advertise advertise advertise advertise
02188004648 , 02188004647 تهران خیابان بیست و هفتم کردستان خیابان اول خیابان بیست و هشتم پلاک 20 تهران خیابان نامجو نبش کوچه محلوجیان پلاک 2 واحد 3