کد خبر : 622

هفته نامه "شهر امید" در سی و هشتمین شماره خود نوشت:

زهرا دانایی‌زاده: تا دوری و بیگانگی مردم با رسانه ملی وجود دارد پخش مستندهای مناطق دورافتاده کمک چندانی به اشاعه بیشتر فرهنگ نیکوکاری در جامعه نمی‌کند.

زهرا دانایی‌زاده و همکارانش سال‌هاست که در «جامعه یاوری» دغدغه علم و دانش برای کودکان ایرانی را دارند، هدف نهایی آن‌ها رسیدن به نقطه‌ای است که هیچ کودکی در هیچ کجای این سرزمین خواسته یا ناخواسته از تحصیل بازنماند و بتواند نویدبخش آینده‌ای بهتر برای ایران‌زمین باشد.

گفت‌وگوی تفصیلی «شهر امید» با زهرا دانایی‌زاده نیکوکار جامعه یاوری را در ادامه می‌خوانید.

لطفا مختصری از خودتان بگویید.

زهرا دانایی‌زاده 64 ساله، دیپلمه علوم تجربی و معلم بازنشسته آموزش و پرورش هستم. 22 سال در آموزش و پرورش خدمت کردم و با میل خودم بازنشسته شدم. متاهل و دارای دو فرزند هستم.

انگیزه شما برای ورود به فعالیت‌های نیکوکارانه چه بود؟

دخترم در مقطع دوم ابتدایی با دختر آقای مجتبی کاشانی، موسس جامعه یاوری همکلاس و دوست بود، در مدرسه دختر ایشان برای دخترم از وضعیت نامطلوب زندگی و تحصیل دانش‌آموزانی گفته بود که به‌سختی روزگار می‌گذراندند و در کپر درس می‌خواندند و زندگی می‌کردند و بولتن‌هایی هم به او داده بود که در آن‌ها گزارش سالیانه‌ای از مناطق بسیار محروم شهر خارک و فعالیت‌های انجام شده در آن شهر  آورده شده بود. وقتی این بولتن‌ها را دیدم از آنجایی که تشنه انجام چنین کاری بودم با پرداخت مبلغ بسیار ناچیزی جزو جامعه یاوری شدم. به مدت 30 سال است که با جامعه یاوری در ارتباط هستم و مایه دلگرمی شروع به کارم نیز شعار جامعه یاوری بود: «به مدرسه‌سازی کمک کنید حتی به اندازه یک آجر و به دانش‌آموز کمک کنید حتی به اندازه یک مداد» این شعار برای من بسیار الهام‌بخش بود. برای موافقت خانواده با اشتغال خارج از خانه تلاش بسیار زیادی کردم زیرا با همه علاقه‌مندی پدرم به بحث فرهنگ، خانواده‌ای به‌شدت سنتی داشتم که پذیرش این موضوع برایشان بسیار سخت بود. وقتی معلم بودم در اعیاد و به عناوین مختلف برای بچه‌هایی که نیازمند لوازم‌التحریر بودند این وسایل را خریداری و به آن‌ها اهدا می‌کردم. البته حقوق معلمی بسیار کم بود ولی چون کل حقوق در اختیار خودم بود برای بچه‌های بی‌بضاعت این وسایل را تهیه می‌کردم. آقای کاشانی یکی از کسانی بودند که مرا به آرزویم که کمک به دانش‌آموزان بی‌بضاعت و علم و فرهنگ بود رساندند.  نیت مجموعه خالصانه و صادقانه بود و خودشان هم با جان و دل در این راه قدم برمی‌داشتند. از همان زمان من عضو جامعه یاوری شدم و همزمان برای جامعه یاوری شروع به تبلیغ کردم و سعیم بر این بود که بر اساس جمله «تا توانی خدمت محرومان کن به دمی، یا قدمی یا قلمی» عمل کنم. مرحوم کاشانی همیشه به شوخی به من می‌گفتند تو خوب برای موسسه لشکرکشی می‌کنی! ایشان فرد بسیار موثری در جامعه یاوری بودند. بولتن‌های جامعه یاوری را در اختیار پدر مرحومم نیز قرار دادم و ایشان پس از مطالعه آن‌ها خیلی مشتاق این کار شدند. ایشان مرد بسیار فرهیخته، عارف مسلک، حافظ و مفسر قرآن و بسیار اهل مطالعه بود. در زندگی مشکلات بسیار زیادی را پشت سر گذاشت و پستی و بلندی‌های زیادی را تجربه کرد ولی با این وجود همیشه عاشق آموزش و پرورش،  فرهنگ و این مسائل بود. پدر از من خواستند که بعد از فوت یک سوم اموالشان را در این راه خرج کنم و مدرسه بسازم. آپارتمانی صد متری در تهران نو داشتند و سه وارث داشتند که من همان زمان از ایشان خواستم که مدرسه را به نام مادر، برادر و پدرم بسازیم که ایشان هم اعلام رضایت کردند. زمانی که پدر فوت شد بعد از گذشت یک سال خانه را فروختیم و ارثیه را تقسیم کردیم و سهم ایشان را هم برای مدرسه‌سازی به جامعه یاوری تقدیم کردیم و قسمت جزئی و دیگری از آن هم صرف ساخت خوابگاه آتیه در نهبندان و یک سالن چند منظوره شد که با دیگر خیرین جامعه یاوری ساختیم. آتیه مرکزی برای نگهداری بچه‌های بی‌سرپرست و بدسرپرست است که افتتاح شده و سالن چند منظوره هم به‌زودی افتتاح می‌شود.

مهم‌ترین مشکلات فعالیت در حوزه مدرسه‌سازی چیست؟

 

جواب این سوال را با این جمله می‌دهم که «نذر فرهنگی عقلانیت توام با عشق است.» مشکلات همیشه وجود داشته و دارد ولی مهم این است که انسان با عشق در این راه گام‌های حساب‌شده بردارد. مهم‌ترین مشکل عدم اعتمادسازی موسسات خیریه برای نیکوکاران بوده، مردم در صورتی که به موسسه خیریه اعتماد تام داشته باشند و آثار کمک‌های مالی‌شان را ببینند از کار خیر کوتاهی نخواهند کرد. آن‌ها باید بدانند مبلغی که برای انجام کار خیر در اختیار موسسه خیریه گذاشته‌اند در نهایت موجب تحقق هدف مورد نظرشان شده و موسسه خالصانه پول را صرف انجام همان کار کرده است. یکی از اقدامات مهم جامعه یاوری در راستای جلب اعتماد خیرین برگزاری همایش سالیانه است که در این همایش گزارش مالی و اجرایی موسسه به خیرین محترم ارائه می‌شود تا خیرین بدانند که در طول یک سال چه اقداماتی انجام شده است.

فرهنگ نیکوکاری را در ایران چگونه می‌بینید؟

مردم ایران افرادی ساده‌دل، صادق، صالح و قابل‌اعتمادند و اگر بدانند یک موسسه خیریه صادقانه عمل می‌کند کمک‌هایشان روز به روز بیشتر خواهد شد. آن‌ها انسان‌هایی هستند که لقمه غذا را از خود دریغ می‌کنند تا آن را در دهان یک نیازمند بگذارند. ایرانی‌ها همیشه مشتاق انجام کار خیر بوده و هستند ولی زمینه انجام این کار باید برای آن‌ها فراهم باشد. بیشتر دوستان و آشنایانی که از آن‌ها برای جامعه یاوری کمک خواسته‌ام خودشان به پولی که در این راه کمک کردند نیازمند بودند و اگر این پول در زمینه بهبود شرایط زندگی خودشان خرج می‌شد بسیار راهگشا بود ولی چون به کاری که می‌کردند ایمان و باور داشتند با جان و دل آن را انجام می‌دادند. اما هنوز هم برای جذب نیروی نیکوکار احتیاج به فرهنگسازی مداوم است. به نظرم علاقه مردم به انجام کمک‌های خیرخواهانه و فرهنگ نیکوکاری با میزان اعتماد آن‌ها به سازمان‌ها،  نهادها و موسسات خیریه رابطه مستقیمی دارد.

تعریف شما از کار خیر و خیّر چیست؟

هر عملی که نیت خیرخواهانه‌ای پشت آن باشد کار خیر و فردی که آن را انجام می‌دهد خیر است. کار خیر فقط اهدای پول نیست، حتی کمک به پیرزنی که بار زیادی را حمل می‌کند هم یک کار خیر است. هر کاری که به سالم‌سازی محیط زندگی و پروراندن عشق، محبت و دوستی در جامعه بیانجامد یک کار نیک است. اگر برای همسایه روشنایی و نور بخواهی بی‌شک خانه خودت زودتر نورانی می‌شود.

کار خیر را باید تبلیغ کرد یا آن را مسکوت گذاشت؟

اگر تبلیغات حالت نمایشی، ریا و تظاهر به خود نگیرد و سبب کبر و غرور انسان نشود انجام آن بلامانع است ولی اگر سبب ریختن آبروی یک انسان مسلمان شود و نیاز او را برای همه آشکار کند این کار به‌هیچ‌عنوان جایز نیست و طبق آیه قرآن مانند این است که بذری روی سنگ پاشیده شده باشد که  قطعا آن بذر جوانه‌ای نمی‌زند و با اولین باران از روی سنگ شسته می‌شود. این کار مانند شمشیری دو لبه است و چنانچه به قصد اطلاع‌رسانی باشد مشکلی ندارد.

مهم‌ترین دستاوردتان را طی سال‌ها فعالیت خیرخواهانه چه می‌دانید؟

آرامشی که از انجام این کار نصیبم می‌شود مهم‌ترین دستاورد من است و لذتی را که در جمع افراد مخلص و بی‌ریا در سفرها و همایش‌های جامعه یاوری می‌بردم بسیار قدر می‌دانم.

آرزو ضیایی

ارسال نظر

advertise advertise advertise advertise advertise advertise advertise
02188004648 , 02188004647 تهران خیابان بیست و هفتم کردستان خیابان اول خیابان بیست و هشتم پلاک 20 تهران خیابان نامجو نبش کوچه محلوجیان پلاک 2 واحد 3