کد خبر : 651

هفته نامه "شهر امید" در چهلمین شماره خود نوشت:

جزیره‌ای و موازی عمل کردن خیریه ها سبب می‌شود که در انجام فعالیت‌ها کمک و همفکری نداشته باشند و فعالیت‌هایشان لحظه‌ای و شبیه موجی باشد که سریع فروکش می‌کند

پرهام جعفری از آن دست افرادی است که همواره دغدغه حفظ محیط‌زیست داشته و دلش برای آن سوخته است. او از نوجوانی از هر مدخلی گریزی به طبیعت زده و در تلاشی مستمر به حفظ و نگهداری آن اهتمام ورزیده است. او و دوستانش سال‌هاست که در قالب گروهی به نام «زامیاران» حافظان بی‌غل و غش طبیعت و محیط‌زیست شده‌اند و تلاش‌های شبانه‌روزی‌شان برای داشتن محیط‌زیستی شاداب و زیبا را به بحث کمک به افراد نیازمند و کم‌توان گره‌ زده‌اند. آن‌ها سه سال است که با طرح «هر بطری یک لبخند» نه‌تنها نگهبان محیط‌زیست شده‌اند بلکه برای کمک به کودکان کار و اوتیسم کمر همت بسته‌اند و نگاهی روشن به  بحث کمک و حل مشکلات زیست‌محیطی و مسائل متعدد افراد آسیب‌پذیر جامعه دارند.

 

گفت‌وگوی تفصیلی «شهر امید» با پرهام جعفری یکی از اعضای گروه «زامیاران» را در ادامه می‌خوانید:

لطفا خودتان را به‌طور مختصر معرفی کنید.

پرهام جعفری، 26 ساله و دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت ساخت هستم.

انگیزه شما برای ورود به فعالیت‌های نیکوکارانه چه بود؟

در تیم گروه زامیاران که عمدتا دانشجو هستیم تصمیم گرفتیم که بحث جدیدی را در حوزه فعالیت‌های نیکوکارانه تحت عنوان «خیرین محیط‌زیست» آغاز کنیم. سعی کردیم در این گروه از کمک افرادی بهره ببریم که دغدغه محیط‌زیستی دارند و در کنار آن هم دارای روحیه انسان‌دوستی هستند. این دو شاخصه را با هم ادغام کردیم تا هم در حفظ محیط‌زیست کوشا باشیم و هم قدمی در بحث‌های خیریه برداریم. طرح «هر در بطری یک لبخند» را در تهران آغاز کردیم. در این طرح درهای بطری را جمع‌آوری کرده و با کمک سازمان مدیریت پسماند شهرداری تهران این پلاستیک‌ها را به معادل ریالی آن‌ها تبدیل و صرف امور خیریه می‌کردیم. در فاز اول طرح، همکاری را با مدرسه کودکان کار «صبح رویش» شروع کردیم و با درآمد حاصل از این طرح 170 بسته لوازم‌التحریر برای کودکان کار این موسسه تهیه شد.

از چه زمانی دغدغه‌های زیست‌محیطی خودتان را دریافتید؟

وضعیت کنونی محیط‌زیست برای همه مهم است و من هم از این قاعده مستثنی نیستم. 23 ساله بودم که با دوستانم به بازدید یک مرکز دفن زباله در تهران رفته و در آنجا مشاهده کردیم که هر روز چه حجمی ‌از زباله تولید می‌شود و این زباله‌ها مساحت وسیعی از منطقه کهریزک -محل انباشت زباله‌ها - را اشغال کرده بود. در زمان حضور ما ده، پانزده کامیون حمل زباله وارد منطقه شدند و زباله‌های خود را تخلیه کردند. با مشاهده این وضعیت فکر کردیم کاش بتوانیم قدمی برای بهبود آن برداریم.

در دوران نوجوانی هم  دغدغه‌ای برای حفاظت و زیباسازی محیط‌زیست داشتید؟

 در دوران نوجوانی به دلیل اشتغال به تحصیل تا جایی که زمان اجازه می‌داد در این فعالیت‌ها شرکت می‌کردم ولی در دوران دانشجویی به دلیل آنکه زمان آزادم بیشتر شده بود فعالیت‌های حفاظت از محیط‌زیست و زیست‌محیطی خود را گسترش داده و در مباحث مختلفی مشارکت می‌کردم.

قبل از فعالیت مستمر در زامیاران آیا فعالیت خیرخواهانه دیگری نیز داشتید؟

در گروه‌های خیریه‌ دانشجویی در دانشگاه آزاد تهران جنوب و تعدادی خیریه خانوادگی عضو بودم و فعالیت می‌کردم. در اعیاد مذهبی مقداری ارزاق را جمع‌آوری کرده و بین خانواده‌های نیازمندی که قبلا شناسایی شده بودند در محله اتابک تهران توزیع می‌کردیم. بازارچه‌های خیریه‌ای نیز در قالب خیریه‌های دانشجویی برگزار می‌کردیم. در بازارچه‌های خیریه از کمک دانشجوهایی بهره می‌بردیم که توانمندی‌هایی در زمینه تولید آثار هنری داشتند. این دانشجویان می‌آمدند و آثار هنری خود را به فروش می‌گذاشتند و بعد از کسر قیمت واقعی این آثار و پرداخت پول حاصل از فروششان به این دانشجویان با سود فروش آن‌ها به سازمان‌های خیریه معتبر کمک می‌کردیم و این مبالغ را به دست خانواده‌های نیازمند شناخته‌شده می‌رساندیم.

پدر و مادر نیز به فعالیت‌های خیریه مشغول هستند؟

بله، خیریه‌های خانوادگی‌ای وجود دارند که خانواده‌ها می‌توانند در آن‌ها عضو شوند. هر دو در این خیریه‌ها عضو هستند و پدرم هم وقتی همسن من بودند در دوران دانشجویی و با همدوره‌ای‌های خود به فعالیت‌های خیریه مشغول بودند و در حال حاضر هم تشکیلات خیریه‌ای دارند و در ایام نزدیک به عید نوروز توزیع ارزاق را بین خانواده‌های نیازمند انجام می‌دهند.

به اعتقاد شما بین یک موسسه خیریه و خیر چگونه می‌توان تعاملی سازنده برقرار کرد؟

این ایرادات به موسسات خیریه وارد است که در بعضی موارد ترجیح می‌دهند به‌تنهایی عمل کرده و به قولی فعالیت‌های جزیره‌ای انجام دهند. خیرینی داریم که در حال کمک مثلا در بحث کودکان کار هستند و در عین حال موسسات خیریه‌ای داریم که به همین کار مشغولند. بالطبع در مواردی فعالیت‌های این دو دچار همپوشانی شده و موازی‌کاری‌هایی اتفاق می‌افتد. جزیره‌ای و موازی عمل کردن آن‌ها سبب می‌شود که در انجام این فعالیت‌ها کمک و همفکری نداشته باشند و فعالیت‌هایشان لحظه‌ای و شبیه موجی باشد که سریع فروکش می‌کند. به اعتقاد من این دو گروه، خیرین و موسسات خیریه باید روحیه همکاری و کار تیمی را در خود بالاتر ببرند. در بعضی از موسسات خیریه من این روحیه را در افراد نمی‌بینم. آن‌ها بیشتر ترجیح می‌دهند که موسسه را با همکاری نیروهای خود موسسه اداره و به فعالیت مربوطه خود بپردازند. این مسائل باعث می‌شود که به جای تقویت یکدیگر به تضعیف هم بپردازند. این‌ها از عمده مشکلاتی بود که  فکر می‌کنم در تعاملات بین موسسه خیریه و خیرین وجود دارد.

به اعتقادتان انجام یک فعالیت خیر را باید مسکوت باقی گذاشت یا آن را تبلیغ کرد؟ آیا استثناهایی برای تبلیغ یک کار خیر وجود دارد؟

این موضوع سوال بزرگی برای من ایجاد کرده بود تا زمانی که آن را با یکی از بزرگان دینی مطرح کردم و ایشان به منظور آگاه‌سازی خاطره‌ای را برایم تعریف کردند. یکی از کشتی‌گیران بنام کشور برای پاسخگیری سوال دینی خود نزد یک روحانی می‌رود، این کشتی‌گیر به فرد روحانی می‌گوید وقتی من قهرمان جهان می‌شوم و سجده شکر را به‌جا ‌می‌آورم خیلی از افراد به من انگ ریاکاری می‌زنند و این کار مرا محکوم می‌کنند. این کار من واقعا به همین منزله است یا خیر؟ این بزرگ دینی و روحانی پاسخ می‌دهد که برخلاف تصور شما اگر در کار خیر بزرگ‌نمایی کنید و آن را مقابل دیدگاه انظار عمومی قرار دهید ایرادی ندارد و فرد کشتی‌گیر هم با این کار نشان می‌دهد که به‌محض موفقیت شکرگزار پروردگار خود است و این رفتاری پسندیده است. اگر ما نیز در انجام کارهای خیر اسیر خودنمایی‌هایی که در بالا به آن اشاره کردم نشویم اتفاقا تبلیغ فعالیت خیریه اقدامی پسندیده است زیرا راه‌هایی را به مردم نشان می‌دهد که می‌توانند به کارهای خیریه جذب شوند. بسیاری از مردم به دنبال راهی برای مشارکت در فعالیت‌های خیریه هستند. وقتی نیکوکار فعالیت خود را تبلیغ می‌کند و آن را در خفا انجام نمی‌دهد مردم هم متوجه کار او شده و به او می‌پیوندند. گفتن و رسانه‌ای کردن او سبب جذب بیشتر مردم شده و این کار خیری که فرد انجام می‌دهد در اندازه‌ای بزرگ‌تر و با ظرفیت‌های بیشتر انجام می‌شود. درصورتی‌که فرد نیکوکار با انجام تبلیغات برای فعالیت نیکوکارانه خود دچار غرور نشود می‌تواند افراد زیادی را به سمت انجام کارهای نیکوکارانه سوق دهد و آن‌ها را به آن تشویق کند.

با تشکر از وقتی‌که گذاشتید. اگر صحبت پایانی  دارید بفرمایید.

ممنون از وقتی‌که در اختیار من قرار دادید. خوشحالم که به بحث محیط‌زیست و خیریه در آن واحد توجه شده و در حال رسانه‌ای شدن است. از مردم دعوت می‌کنم اگر تمایل دارند به گروه ما ملحق شوند و ما را در انجام فعالیت‌هایمان یاری رسانند. جا دارد در اینجا از موسسات صبح رویش، کانون سندروم داون ایران، موسسه رعد الغدیر، انجمن کودکان اوتیسم و تمامی افراد گروه زامیاران که با ما هستند و به ما یاری می‌رسانند تشکر ‌کنم.

آرزو ضیایی

ارسال نظر

advertise advertise advertise advertise advertise advertise advertise
02188004648 , 02188004647 تهران خیابان بیست و هفتم کردستان خیابان اول خیابان بیست و هشتم پلاک 20 تهران خیابان نامجو نبش کوچه محلوجیان پلاک 2 واحد 3