کد خبر : 696

هفته نامه "شهر امید" در چهل و سومین شماره خود نوشت:

نگاهی به زندگی رافائلا سیلوا، ورزشکار برزیلی.

برخورد مردم با رافائلا سیلوا چیزی کاملا متفاوت است. وقتی رافائلا چند وقت پیش بعد از بردن یک مدال طلای دیگر جهانی به طرف جمعیت رفت و شادی کرد، همه برایش بلند شدند و دست زدند. روی دست رافائلا نوشته شده بود: «فقط خدا می‌‌داند من چقدر زجر کشیدم تا به اینجا رسیدم.»

برزیلی‌ها خوب می‌دانند که منطقه شهر خدا چه جهنمی است. اسم شهر خدا که به میان می‌آید، تصویری جز خشونت و تیراندازی و ترس و اضطراب از ذهن‌ها نمی‌گذرد. اما بعد از المپیک بود که نام این منطقه فقیرنشین در غرب شهر ریودوژانیرو در مرکز توجه رسانه‌های مختلف قرار گرفت؛ نه به این دلیل که اخیرا در آنجا صحنه خونینی رقم خورده یا کسی جانش را از دست داده است (که این اتفاقات در این منطقه چیز تازه‌ای نیست) بلکه به این دلیل که اینجا محل تولد زنی به نام رافائلا سیلوا است. او ورزشکاری است که نخستین مدال طلای کاروان المپیک برزیل ۲۰۱۶ در ریودوژانیرو را کسب کرد. او نخستین زن برزیلی است که در طول تاریخ توانسته برای کشورش مدال طلای رشته جودو را کسب کند.

خانم سیلوا که ۲۵ ساله است در کنفرانسی خبری ‌گفت: «هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم که بتوانم در رقابت‌هایی این‌چنینی شرکت کنم. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم در مسابقات مهمی مثل المپیک حضور پیدا کنم. تازه به مدال طلا هم برسم.»

چه کسی باورش می‌شد دختری از عمق فقر و خشونت شهر خدا برخیزد و طلای المپیک بگیرد؟ اما فقط خدا می‌داند که رافائلا این مقام را با چه زجر و مرارتی توانسته به دست بیاورد. رافائلا برای کسب چنین موفقیتی موانع بسیاری را پشت سر گذاشته است. او در کودکی با پسرها، پدر و مادرش، فقر و گرسنگی و ... جنگید تا بتواند به هدفی که در زندگی‌اش داشت، برسد.

فکر نکنید پدر و مادر رافائلا خیلی جدی بودند و برای دخترشان هدف و برنامه‌ریزی خاصی داشتند. آن‌ها تنها با این نیت او را در کلاس جودوی محل ثبت‌نام کردند که منظم شود و آداب اجتماعی یاد بگیرد؛ ثبت‌‌نامی که زندگی این دختر را تغییر داد و به قهرمانی ملی تبدیل کرد.  

حالا در منطقه شهر خدا، بسیاری از ساکنان با نگاه ویژه‌ای به این دختر نگاه می‌کنند. آن‌ها به رافائلا افتخار می‌کنند و او را مایه مباهات منطقه‌شان می‌دانند. محله‌ای که در تمام این سال‌ها تنها گانگستر و قاچاقچی و آدمکش داشته و اهالی‌اش چیزی برای افتخار کردن نداشته‌اند.

یکی از ساکنان قدیمی این منطقه به خبرنگار روزنامه نیویورک‌تایمز گفت: «روزهایی را یادم می‌آید که این دختر کوچولو با بچه‌های دیگر ورزش می‌کرد. او پر تلاش بود که از چشم‌هایش مشخص بود بالاخره به هدفش می‌رسد. رافائلا مبارز و یک جنگجوی واقعی بود.»

یکی از طرفداران او پس از کسب مدال طلای اخیر سیلوا گفت: «همه تاریخچه زندگی رافائلا را می‌دانند. ارزش مدال‌های چنین زنی خیلی بیشتر از رقبای اوست. مدال او نشانه پیروزی مردم فقیر است. او به نماد امید در میان مردم فقیر برزیل تبدیل شده است.»

بیرون خانه خردلی رنگی که سیلوا در آن زندگی کرده، پدر و چند نفر از اقوامش ایستاده‌اند و با همسایه‌ها و رهگذران گفت‌وگو می‌کنند. او با افتخار سرش را بالا می‌گیرد و از دختر قهرمانش صحبت می‌کند: «رافائلا در این محله خطرناک به ورزش رو آورد. تلاش کرد و زحمت کشید. غر نزد و فقط کار کرد. حالا نتیجه زحماتش را می‌بیند. اگر هیچ‌یک از این مدال‌ها را هم نمی‌آورد، باز هم برای من قهرمان بود. اما سکوی قهرمانی چیز دیگری است. به او افتخار می‌کنم.»

چهار سال پیش و در جریان بازی‌های المپیک لندن، او نادانسته و به دلیل حرکتی غیرقانونی از دور مسابقات کنار گذاشته شد. اتفاقی که باعث شد هموطنانش به او انتقاد کنند. او به خاطر رنگ پوستش دشنام‌های زیادی را به جان خرید. حتی عده زیادی او را میمون صدا زدند، اما رافائلا عقب‌نشینی نکرد، نترسید و مأیوس نشد و همچنان تلاش کرد.

پدرش با یادآوری روزهای تلخ گفت: «او برای سه ماه از همه‌چیز دست کشید. حتی یک روز هم حاضر نشد به تمرین جودو بپردازد. دچار افسردگی شده بود و در معرض تسلیم شدن قرار داشت. اما به یک باره از جایش بلند شد. انگار نه انگار که اتفاقی افتاده. خدا را شکر که توانست دوران سخت و طاقت‌فرسا را پشت سر گذاشته و ورزش کردن را شروع کند. زندگی در این جهنم از او زنی مقاوم ساخت که به او یادآوری می‌کند در برابر مشکلات باید ایستاد تا بتوان طعم شیرین پیروزی را چشید.»

پس از ناکامی در المپیک لندن، سیلوا دوره افسردگی را پشت سر گذاشت و دوباره بذر امید را در دلش شکوفا کرد. از سال ۲۰۱۳ به بعد او در چند مسابقه ملی و جهانی مدال‌های خوش‌رنگ کسب کرد. او مدال طلای رقابت‌های مسابقات جهانی جودو سال ۲۰۱۳ را کسب کرد.

اما رافائلا سیلوا چگونه به دنیای ورزش قدم گذاشت؟ جرارلدو برناردس، یکی از مربیان پیشین تیم ملی جودو برزیل، موسسه‌ای خیریه را در این منطقه از شهر بنا نهاد تا بتواند کودکان را در مسیر صحیحی هدایت و به بهبود این منطقه کمک کند. او در منطقه شهر خدا، کلاس‌های جودو راه‌اندازی کرد و رافائلا نیز در کنار سایر کودکان تمرین می‌کرد. اکنون او یکی از مدیران این موسسه خیریه است و به بچه‌محل‌هایش علاوه بر جودو درس تلاش، مقاومت، صبر و بردباری آموزش می‌دهد. رافائلا گفت: «برای رسیدن به آرزویم که رسیدن دوستان کوچکم به اهدافشان است هر کاری می‌کنم. آن‌ها قهرمانان آینده کشور هستند. به آن‌ها افتخار می‌کنم.»

سیلوا می‌خواهد به بچه‌های منطقه شهر خدا کمک کند تا انتخاب‌های صحیحی در زندگی داشته باشند: «همیشه دنبال رؤیاها و اهدافم بودم. به‌عنوان یک رنگین‌پوست می‌خواستم خودم را به خودم، مردم کشورم و جهان ثابت کنم. فکر می‌کنم می‌توانم به بچه‌های فقیر کمک کنم تا سخت‌کوشی و تلاش کردن را بیاموزند و ناامید نشوند. آن‌ها از پنج‌سالگی برای ورزش کردن به اینجا می‌آیند و جودو کار می‌کنند. هدف اصلی سرگرم شدن و ورزش کردن است تا انسان‌هایی سالم باشند. اگر علاقه و استعداد و مهم‌تر از همه پشتکار داشته باشند، می‌توانند این مسیر را طی کنند و به آرزوهایشان برسند.»

رافائلا سیلوا که روی سکوی قهرمانی رقابت‌های المپیک ریو ایستاده بود پس از شنیدن سرود ملی کشورش، اشکش بی‌اختیار جاری شد. همراه با او میلیون‌ها برزیلی نیز گریستند. او بالاخره پس از سال‌ها درد و رنج به حقش رسیده بود. این‌ها اشک‌های درد، تلاش‌های شبانه‌روزی و سپاسگزاری از شهری بود که به او زندگی بخشیده بود.

 

ارسال نظر

advertise advertise advertise advertise advertise advertise advertise
02188004648 , 02188004647 تهران خیابان بیست و هفتم کردستان خیابان اول خیابان بیست و هشتم پلاک 20 تهران خیابان نامجو نبش کوچه محلوجیان پلاک 2 واحد 3